اردلان سرفراز / از ريشه تا هميشه / نخل

من تشنه ترين ، تنهاترين نخل جنوبم
 مثل وطنم سوخته تنم اهل جنوبم
تن پوش تن زخمي من مرهم صبره
خوشبختي برام ديدن يك لكه ي ابره
من تشنه ترين تنهاترين نخل جنوبم
مثل وطنم سوخته تنم اهل جنوبم
من اهل كويرم
از نسل كويرم
يك عمره گول ابراي بي بارونو خوردم
دندان به لب تشنه و پوسيده فشردم
من نخل تبر خورده ي بيداد كويرم
تنهام ولي با اين همه فرياد كويرم
نخلستون سرسبزي مي شه روزي اينجا
پيغام منو پرنده ها ميدن به ابرا
من اهل كيورم
از نسل كويرم
با لب هاي خشك زخم تبر اينجا مي مونم
هر لحظه تو خاك تشنه ريشه مي نشونم
با سوز عطش تشنگي و داغي مي سازم
از جنگل خورشيد و عطش باغي مي سازم
تنهام نذاريد من ديگه از تنهايي سيرم
من منتظر ديدن باغي تو كويرم