مريم حيدرزاده / دیگه میزارمت کنار / مخمل خاطره ي تو

وقتي كه نگات مي شينه روي دويار اتاقم
 عكس تو تو قاب چوبي دوباره مياد سراغم
 ياد اون روزا مي افتم ، با تو بودن زير بارون
 وقتي كه شرمنده بودن ، پشيمون ليلي و مجنون
 ياد اون شبا مي افتم ، لب اون چشمه ي جاري
 كه گرفت از ما يه عكاس ، دو تا عكس يادگاري
يكي شون سهم تو بود و يكي شونم مال من بود
 كجا فكرشو مي كرديم ، آخرش جدا شدن بود
زير رعد و برق تقدير ، من و تو با هم شكستيم
توي رؤياهامون اما ، هنوزم صاف و يه دستيم
 گل سرخي اينجا روي طاقچس ، خاطرش هست و خودش مرد
 توي ميدون زمونه ، من و تو بازي رو باختيم
 تقصير طالع ما بود ، سرنوشتو خوب شناختيم
 مث اون كلاغ قصه ، كه نمي رسيد به خونه
دوس نداش كه مال هم شيم دست بي رحم زمونه
اسمش اينه كه تو رفتي ، يادگاريت رو به رومه
تو رو داشتن تا هميشه منتهاي آرزومه
بي گناهي ، اما كوچت ، چه آتيشي زد به ريشه م
 هميشه بهت مي گفتم ، نباشي ديوونه مي شم
 مي دوني ما بي گناهيم ، جرممون فقط وفا بود
 هيچ دلي راضي نمي شه ، كه بگه تقصير ما بود
 مخمل خاطره ي تو ، تو صندوقچه ي چوبي
 خوابيده مثل يه قصه ، پر راز و پر خوبي
تو رو مي سپرم به دست صاحب پونه و خورشيد
 اما افسوس و صد افسوس كه تو رو به من نبخشد