مريم حيدرزاده / دیگه میزارمت کنار / طلاترين خاك

وطن اي خونه ي پر غصه ي اجدادي من
 اسم تو تنها دليله واسه آزادي من
 عشق تو خون گرم و عاشقم ريشه داره
 خاك زرخيز تو مجنون و به يادم مي ياره
قهرمانات مث افسانه هامون جهانين
 مردم عاشق تو سمبل مهربانين
 زير سايه بون امنت مي شه تا ابد نشست
پشت بيگانه رو با خنجر غيرتت ، شكست
وطنم ، ديوونه ي مرزاي زرخيز توام
 عاشق زمستونو ، بهار و پاييز توام
 جونمو مي دم تا مرزاي تو در امون باشه
اوج پرچمت هميشه توي آسمون باشه
تو مال حافظ و مولوي و نيمايي ، وطن
خونه ي رستم و خاك ابن سيانيي ، وطن
آرزومه تا ابد زنده و آباد باشي
 خونه ي نواده هاي پاك فرهاد باشي
ما تو كوچه هاي سبز تو به دنيا اومديم
 چه جوري واسه آب و خاك عاشقت نديدم ؟
عشق تو مثل ضريح و گنبدا مقدسه
 واسه هر عاشق دور از تو يه دنيا نفسه
هميشه مايه ي افتخار دنيايي ، وطن
تو بلندي ، تو مث شباي يلدايي ، وطن
جون من درسته كه براي تو خيلي كمه
ولي عشق دادنش مي ارزه به يه عالمه
تو رو با طلاترين خاك عوض نمي كنم
 با شكوه و عاشق و پاينده باشي ، وطنم